حداقل ميزان صرفه جويي الزامي در مصرف انرژي مشخص شده در اين مبحث ، به عوامل ويژة ديگري نيز وابسته است، كه عوامل ويژه فرعي ناميده مي شوند. عوامل ويژة فرعي عبارتند از:
– شرايط بهره گيري از انرژي خورشيدي؛
– نحوة استفاده از ساختمان با كاربري غيرمسكوني.

گونه بندي از نظر شرايط بهره گيري از انرژي خورشيدي

ساختمان ها، از نظر شرايط بهره گيري از انرژي خورشيدي، به دو گونه تقسيم م يشوند:
– ساختمان هاي داراي امكان بهره گيري مناسب از انرژي خورشيدي؛
– ساختمان هاي داراي محدوديت در بهره گيري از انرژي خورشيدي.
ساختماني داراي امكان بهره گيري مناسب از انرژي خورشيدي شناخته مي شود كه، مطابق پيوست ۳، داراي نياز غالب سرمايي نباشد، مساحت جدارهاي نورگذر آن در جهت جنوب شرقي تا جنوب غربي بيش از يك نهم زيربناي مفيد ساختمان باشد، و همچنين موانع تابش نور خورشيد به ساختمان با زاوي هاي كمتر از ۲۵ درجه نسبت به افق ديد ه شود (ر.ك. به پيوست ۲).

ساختماني كه فاقد يكي از شرايط فوق باشد، ساختمان داراي محدوديت در بهره گيري از انرژي خورشيدي شناخته مي شود.

گونه بندي نحوه استفاده از ساختمان هاي غيرمسكوني

ساختمان هاي غير مسكوني، از نظر نحوة استفاده، به دو گونه تقسيم مي گردد:
– استفاد ة منقطع : استفاده از ساختمان (يا بخشي از آن )، به گونه اي كه در هر شبانه روز، دست كم ده ساعت در روند استفاده وقفه بيفتد و بتوان كنترل دما در
محدودة متعارف زمان اشغال فضاها را متوقف كرد.
– استفاد ة مداوم : استفاده از ساختمان (يا بخشي از آن ) به گونه اي كه تعريف استفاده منقطع بر آن صادق نباشد.
اگر از برخي فضاهاي ساختمان ب ه صورت مداوم و از برخي ديگر ب ه صورت منقطع استفاده شود، نوع استفاده از بخش بزرگ تر ملاك تصميم گيري در مورد كل ساختمان است ، مگر آنكه مساحت بخش يا بخش هاي كوچك تر بيش از ۱۵۰ مترمربع باشد . در اين صورت لازم است محاسبات حرارتي هر بخش به صورت مستقل صورت پذيرد. در حالت هاي زير، فضاهاي با استفادة منقطع، با استفادة مداوم تلقي مي شوند:

– اينرسي حرارتي زياد جدارهاي فضاهاي مربوط (ر.ك. به پيوست ۱)
– عدم امكان كاهش دماي هواي فضا بيش از ۷ درجه سلسيوس زير محدوده دماي تعيين شده براي زمان هاي بهره برداري ساختمان. اين گونه بندي در تعيين ضرايب انتقال حرارت مرجع (روش كاركردي ، بند ۱۹-۳-۲-۱) تأثيرگذار است.

روش هاي طراحي پوستة خارجي ساختمان

 ضوابط طراحي پوستة خارجي ساختمان ها، براي كاهش انتقال حرارت، در بخش۱۹-۳ بیان شده است. طراحي و تعيين ميزان عايق كاري حرارتي اجزاي پوسته ساختمان ها، به جز ساختمان هاي گروه چهار ، از نظر ميزان صرفه جويي در مصرف انرژي (ر.ك به بخش ۱۹-۲-۲-۵)  بايد با يكي از دو روش زير صورت گيرد:

– روش الف (كاركردي) كه در مورد همة ساختمان ها كاربرد دارد و مبناي آن ميزان كل نياز انرژي سالانه است (بخش ۱۹-۳-۱)
– روش ب (تجويزي) كه تنها در مورد ساختمان هاي مسكوني ۱ تا ۹ طبقه، به صورت منفرد يا مجتمع و با زيربناي كمتر از ۲۰۰۰ مترمربع ، و ساختمان هاي گروه ۳ از نظر ميزان صرفه جويي در مصرف انرژي به كار مي رود. در اين روش، دو مجموعه راه حل فني ب- ۱ و ب- ۲ ارائه شده است.

طراحي سيستم هاي مكانيكي

ضوابط طراحي و انتخاب ت جهيزات براي بهينه سازي مصرف انرژي در سيستم هاي مكانيكي و آب گرم مصرفي ساختمان ها در بخش ۱۹-۴ ارائه شده است. رعایت این ضوابط در مورد تمامی ساختمان هاي داراي كاربري هاي اعلام شده در پيوست ۴ الزامي است.

طراحي سيستم روشنايي

در روشنايي با استفاده از انرژي الكتريكي ، در ساختمان هاي داراي كاربري هاي اعلا م شده در پيوست ۴، لازم است ، علاوه بر الزامات مبحث ۱۳ مقررات ملي ساختمان، موارد مندرج در بخش ۱۹-۵ اين مبحث نيز مد نظر قرار گيرد.